Een verloren sokje

Heimwee.

Elke globetrotter krijgt er vroeg of laat mee te maken:
een liedje dat je altijd luidkeels met je zus meezong tijdens het “cruisin’ in the car”, het moment wanneer je het etiket op een potje confituur leest en plots beseft dat het je eigen taal is, het parfum van je buurvrouw in de bib dat je tante ook altijd als een wolkje omhult.

Je ademt diep in, sluit je ogen en laat je even meedrijven op de herinnering. Soms steekt het een beetje, in het midden van je borstkas, een stukje naar links. Soms tintelt je huid en krijgen je wangen een lichtrode kleur. Soms kriebelt het in je keel, maar hoesten doet het prikkende gevoel niet verdwijnen. Wanneer je je ogen weer opendoet is het beeld wazig. Haastig wrijf je het water uit je ogen, maar het zout blijft aan je wimpers plakken.

Dus antwoord je dan maar ‘ja’ op een namiddag picknicken in het park en hoopt dat de hoeveelheid kaneel op je appeltjes je verstrooidheid niet verraadt.
En je praat en lacht en het valt allemaal wel mee.

Maar als je thuiskomt en je blik op de waslijn valt, voel je je plots net zo onvolledig als de sok die zijn maatje kwijt is en een beetje treurig aan de waslijn bungelt.

Advertisements

3 thoughts on “Een verloren sokje

  1. Hoe jij toch alles verwoord Lien…
    Prachtig.
    Ik kan eindeloos blijven voortgaan met lezen.
    Zoals ik in het echte leven ook eindeloos naar jou kan blijven luisteren.
    Geniet nog van de laatste drie weken!

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s