Nachtelijke impressies

Nachtelijke impressies. Brussel. De 30 graden editie.

Het is half een. De moslims komen de moskee uit na het middernacht gebed en lopen gezellig pratend door de nazinderende straten. Mijn pyjama kleeft aan mijn lijf. Vanop het balkon kijk ik toe zonder gezien te worden. Een voordeel van onschatbare waarde. Vermoeid stroomt het warme bloed door mijn hoofd. Het is geen moment helemaal stil. Een meisje fietst voorbij met haar vriendje aan de hand. Hij balanceert op een breed skatebord en laat zich meevoeren door zijn zomers geklede maatje op de fiets. Een gezwind duo dat voorbij suist zoals de gedachten door mijn hoofd. Een voor een. Het wordt stiller nu. Gesprekken verstommen, voetstappen worden zeldzamer. Lichten doven een voor een. Ook mijn buurman schraapt het brandende eind van zijn sigaret langs het kozijn van de nacht en blaast zijn laatste rooksignaal de doezelende stad in –of zijn boodschap beantwoord wordt zal ik nooit weten. De trillende lucht heeft plaatsgemaakt voor een kalme bries. Een hond keft ijverig de laatste hitte van zich af en nestelt zich in zijn eigen vacht. Een vrouw wacht geduldig maar eenzaam voor een deur die gesloten blijft. Waar loopt de man met de kleurige all stars en het dansende fluitje op zijn borst heen? Zijn huppelpas vergezelt hem de straat uit. Slaapwel dorstige straten, slaapwel dommelende stad.

Uitwaaien

Met drie dagen Zeeland in het vooruitzicht ging het werk voor mijn thesis plots een stuk sneller dan normaal.
Ook al pestte de weer-app me bij elke raadpleging met dikke regenwolken, ik hield vast aan de belofte van zee, strand en… wind! Ik hoopte dat de zeebries mijn verhitte hersenpan een beetje zou kunnen verkoelen.IMG_5344

Zeeland.
Waar de stacaravans en softijskraampjes weelderig tieren.
Zeeland.
Waar een netwerk van dijken en dammen de lager gelegen dorpjes tegen overstroming beschermen.
Zeeland.
Waar de wind stevig waait.

Zierikzee is het eerste dorpje waar we even halt houden. Het centrale plein doet me onmiddellijk denken aan Leiden (maar dan iets kleiner èn minder mooi 😉 ) met kleine winkels en een windmolen in de verte. De eerste boekhandels (twee maar liefst, op hetzelfde plein!) moeten eraan geloven. Een houten schutting op een ander pleintje is volledig beschreven met liefdesboodschappen, vredeswensen en groetjes van lustige reizigers.

IMG_5314

Onze eigen boodschap mocht natuurlijk niet ontbreken!

Een warme koffie en een korte wandeling later zetten we onze weg verder naar Burgh-Haamstede, onze verblijfplaats voor deze driedaagse. Daar aangekomen waan ik me even in Duitsland, omringd door vele “Tschussi’s” en nummerplaten uit Nordrhein-Westfalen.
Na een avondwandeling naar het strand, zijn we zo moe van de reis en de zeelucht dat we om half negen ons bed opzoeken en pardoes in slaap vallen.

‘s Morgens genieten we van ons ontbijt (er waren ook rijstkoeken, noten en fruit! Een feestmaal voor de gluten- en andere allergeen-lijders) en daarna springen we -nu ja, springen is misschien niet het juiste woord, klauteren is beter gezegd- op de gehuurde fietsen richting Renesse, een kleine tocht van 15 km door een prachtig duinlandschap. IMG_5371Vergezeld van mijn trouwste fietsmaatje: mijn oma, en voor de verandering ook mijn zus Lotte, voel ik me in mijn natuurlijke habitat. De regen die ons voorspeld was bleef uit (waar hadden we die technologie ook weer voor nodig?) en we werden zelfs getrakteerd op een gezellige portie warme zonnestralen.

Aan schattige winkeltjes in Zeeland geen gebrek!

Wees maar zeker dat wij onze vitamin sea bijgetankt hebben! 😉

‘s Middags was het tijd voor een partijtje geocaching mèt succes!IMG_5394

Dit liedje speelde de hele dag in mijn hoofd terwijl de wind me op de fiets voorbij suisde:

Helaas breekt de derde dag veel te snel aan en moeten we Burgh-Haamstede alweer verlaten. Maar voor we huiswaarts keren, rijden we over de brug van de Oosterscheldekering om naar Walcheren te gaan, het schiereiland onder Schouwen-Duiveland.
De Oosterscheldekering is een onderdeel van een reusachtig project- de deltawerken genoemd- dat in de jaren 70 voltooid werd, het is een gigantische ‘waterpoort’ als ik het zo mag noemen die bij stormvloed gesloten kan worden zodat het hoogwater de Oosterschelde niet binnen kan komen. Zo willen de Zeeuwen een overstroming als die in ’53 te vermijden. Toen stierven door het zware noodweer gecombineerd met springtij enkel in Zeeland al 864 mensen. Het museum van Neeltje-Jans geeft een indrukwekkend beeld van deze ramp en de bouw van de waterkering en brug.

Veere en Middelburgh zijn de laatste dorpjes die we bezoeken. Stroopwafels en zon! Wat heeft een mens meer nodig?

IMG_5444

Benieuwd waar mijn volgende reisavontuur me heen zal brengen…

x Lien

Op Stap bij de Buren

“Hee hallo lieverd!!”

De vrolijke Nederlandse tongval klatert door de Leidense straten. Met huize Koddig aka. het kot van mijn lieve vriendin Claire als uitvalsbasis, maak ik me klaar om enkele dagen Holland te verkennen. Amsterdam, Leiden en Den Haag staan op het programma.

img_5036
Alle wegen leiden naar… boekhandels!
First things first, dus haast ik me om de trein naar Amsterdam te halen. Het is lang geleden dat ik nog langs de grachten van deze stad gewandeld heb -ik was te klein om me er nog veel van te herinneren- en het is leuk om de stad eens op een andere manier te leren kennen: samen met Jan hebben we het plan opgevat de stad te doorkruisen van boekhandel naar boekhandel. Feest!

img_5025Wanneer de nacht de hemel weer veroverd heeft steken we met de veerpont het Ij over richting Tolhuistuin. De stadslichtjes dobberen over het wateroppervlak. In het concertgebouw aan de andere oever genieten we van het concert van Jacob Collier, een jonge Britse jazz muzikant die zowat alle instrumenten bespeelt die er bestaan en over het podium stuitert als een volwaardig atleet. Ik kende hem nog niet en zijn muziek komt met momenten erg bombastisch over, maar zijn persoonlijkheid, enorme stembereik en vermogen om in een paar seconden te wisselen van een hyperactief, meerstemmig nummer naar een ingetogen pianonummer laten een diepe indruk achter.

Een van mijn favorieten:

“Nou, gezellig!”img_5034

Terug in Leiden leer ik twee van Claire’s kotgenoten -die allebei Cas blijken te heten- een beetje beter kennen. Zij geven me enkele tips over wat ik zeker moet bezichtigen in de stad en vanzelf komen ook de verschillen en gelijkenissen tussen Vlamingen en Nederlanders bovendrijven.

Lijstje van nieuw geleerde woorden:

Ramsj – Jiddisch voor rommel. Boeken die niet goed verkopen, waarvan de oorspronkelijk bepaalde prijs door de uitgever naar beneden gehaald wordt. Leuk om door te snuisteren op zoek naar ondergewaardeerde schatten.

Borrel – In het Vlaams kennen wij dit enkel als ‘babyborrel’ het feestje dat kersverse moeders organiseren om hun kleintje te laten bewonderen. In Limburg (en vooral Hasselt dan) wordt met een borrel steevast een glaasje jenever aangeduid. In het Nederlands van onze Noorderburen betekent het blijkbaar een gezellige avond waarop je met vrienden samen iets drinkt.

Borrelen – het werkwoord.

Dixo – fuif (van een studentenvereniging als ik me niet vergis). Wat wij Vlamingen dus een TD zouden noemen.

In Den Haag daar woont een graaf

img_5061

Claire neemt me mee naar haar geboortestad, waar we een halve dag de toerist uithangen (na al dat borrelen is slapen tot de middag natuurlijk een must). We bezoeken het Escher museum, waar we ons ten volle kunnen verdiepen in onze gedeelde verwondering over het universum en al zijn (on)mogelijkheden.

Ter afsluiting struinen we ‘s avonds door de straten van Chinatown met zijn vele lampionnen en rijkversierde bogen, op zoek naar een Indonesisch restaurant om kipsaté met pindasaus te eten.

Conceptstores en street poetry

“Twintig euro zeuventig alstublieft.”
“Nou en toen zei ze dus tegen der vriendinnetje…”
“Mam, mag ik een stroopwafel?”
“Hahaha, ja tuurlijk lieverd!”

img_5035
Het is druk op de zaterdagse markt in Leiden. Families kuieren gezellig langs de kraampjes aan weerszijden van de Oude Rijn.
Een draaiorgel, volgeladen fietstassen, schreeuwende verkopers.

Tussen de viskraam en een verkoopstand met fietsbenodigdheden verschijnt een klein winkeltje dat mijn aandacht trekt. ‘Bookstore’ staat er te lezen (ja, wat had je van me verwacht… 🙂 )
Helaas waren er geen romans te vinden, maar wel een zeer moderne inrichting en boeken over design, fotografie en lifestyle.

Een paar straten verder ontdek ik een winkeltje met een grote verscheidenheid aan kleine ambachtelijke hebbedingetjes -een conceptstore zoals ze dat noemen. Notitieboekjes, sjaals, juwelen, rugzakken, dekentjes en als pronkstuk de tafel waarop de materialen tentoongespreid staan die bewijzen dat de aangeboden producten (toch zeker de juweeltjes) hun label van ‘ambachtelijk’ waardig zijn.

img_5044Grachtjes, windmolens, ophaalbruggen, het doet denken aan Amsterdam. Alleen kleiner. En mooier.
De gedichten die hier en daar in verschillende talen op de muren geschilderd staan dragen bij tot het pittoreske karakter van dit stadje.
Ik wil niet meer weg!

Vele reisgroetjes xx

-Lien

Les Miroirs

On évolue par expérience.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entraînent un changement en nous-mêmes.

Qu’est-ce qui nous attire dans une certaine personne, dans un certain paysage?
Un sourire?
Un rayon de soleil?
C’est notre propre reflet. On est des miroires vivants, en quête de reconnaissance.

On évolue par assimilation.

En observant, en imitant. On se met à la recherche d’un enseignant. Quelqu’un qui nous ouvre les yeux, qui nous ammène et nous rassure: le miroir ultime qui ne nous montre pas seulement qui on est, mais qui on pourrait devenir.

On évolue par désenchantement.

En se réveillant, en collision avec le verre du miroir. L’illusion s’éclate: le reflet n’est qu’un image qui existe dans notre propre regard. On se retrouve seul, mais la perte de cette illusion nous permet une prise de conscience: le détachement, la reconnaisance de l’autre.

On évolue par espoir.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entraînent un changement en nous-mêmes.

 

à deux doigts

Dinsdag. Half twaalf. In het muffe leslokaal sleuren we ons met moeite door de al even muffe vakinhoud: Franse grammatica. Stoffige, klassieke, plaats-alles-in-tabelletjes-dan-snappen-ze-het-beter grammatica. Net op het moment wanneer we aan het gebruik van de subjonctif beland zijn, gaat de deur van het leslokaal langzaam open. Een brede kerel staat in de deuropening. Zijn ogen groot, zijn lippen samengeperst, in een excusez-moi-je-ne-voulais-pas-vous-déranger* uitdrukking trippelt hij naar binnen op de toppen van zijn tenen. Gegniffel golft door de klas terwijl hij met zijn ‘onopvallende’ getrippel alle aandacht naar zich toe trekt. “Désolé, je suis encore en retard”* zegt hij wanneer hij eindelijk bij de achterste rij -zijn vaste stekje- is aangekomen en zich met al zijn breedheid tussen de stoel en de tafel perst.

Elke week hetzelfde scenario.
En elke week moet ik er opnieuw om lachen. De oprechte verontschuldiging op zijn gezicht, vervolgens de slungelige poging om met zijn opvallende figuur zonder te storen de volledige klas te doorkruisen.

Zal ik me hem nog herinneren eens ik terug in België ben?
Misschien.
In ieder geval zijn het dit soort momenten die bijdragen tot een thuisgevoel, een verankering, het bewijs dat je deel hebt uitgemaakt van een groep, van een periode, van een hoop ervaringen die je maken tot de persoon die je nu bent.

Nog drie weken.

Ik geloof het niet.

*sorry-ik-wil-jullie-niet-storen
*Het spijt me, ik ben alweer eens te laat

Wann sag ich wieder mein und meine alle?

Berlin, 9 november 1989.
A huge crowd of agitated citizens gathers at the wall which splits their country in two parts. A physical wall, seperating loved ones, family, friendships. An idealistic wall, dividing two political systems, two utterly different beliefs in how to cope with a society and all its problems. A symbolic wall, representing fear and misunderstanding.
The people scream, push and try to climb the ‘Mauer’ in a struggle for unity. The guards – and they too, have a voice- totally overwhelmed by the mass, hesitate and at last, cannot hold back the mass.
There falls the wall. The physical wall. The temporary wall.

Facebook, 9 november 2016.
An invisible wall divides the country across the sea. It is invisible but can be felt by every single person. It is a wall that stretches across the ocean, pushes forward across the internet into peoples bedrooms, living rooms, kitchens. It grows into people’s hearts. We built it. And are still building it.

Een verloren sokje

Heimwee.

Elke globetrotter krijgt er vroeg of laat mee te maken:
een liedje dat je altijd luidkeels met je zus meezong tijdens het “cruisin’ in the car”, het moment wanneer je het etiket op een potje confituur leest en plots beseft dat het je eigen taal is, het parfum van je buurvrouw in de bib dat je tante ook altijd als een wolkje omhult.

Je ademt diep in, sluit je ogen en laat je even meedrijven op de herinnering. Soms steekt het een beetje, in het midden van je borstkas, een stukje naar links. Soms tintelt je huid en krijgen je wangen een lichtrode kleur. Soms kriebelt het in je keel, maar hoesten doet het prikkende gevoel niet verdwijnen. Wanneer je je ogen weer opendoet is het beeld wazig. Haastig wrijf je het water uit je ogen, maar het zout blijft aan je wimpers plakken.

Dus antwoord je dan maar ‘ja’ op een namiddag picknicken in het park en hoopt dat de hoeveelheid kaneel op je appeltjes je verstrooidheid niet verraadt.
En je praat en lacht en het valt allemaal wel mee.

Maar als je thuiskomt en je blik op de waslijn valt, voel je je plots net zo onvolledig als de sok die zijn maatje kwijt is en een beetje treurig aan de waslijn bungelt.