Nachtelijke impressies

Nachtelijke impressies. Brussel. De 30 graden editie.

Het is half een. De moslims komen de moskee uit na het middernacht gebed en lopen gezellig pratend door de nazinderende straten. Mijn pyjama kleeft aan mijn lijf. Vanop het balkon kijk ik toe zonder gezien te worden. Een voordeel van onschatbare waarde. Vermoeid stroomt het warme bloed door mijn hoofd. Het is geen moment helemaal stil. Een meisje fietst voorbij met haar vriendje aan de hand. Hij balanceert op een breed skatebord en laat zich meevoeren door zijn zomers geklede maatje op de fiets. Een gezwind duo dat voorbij suist zoals de gedachten door mijn hoofd. Een voor een. Het wordt stiller nu. Gesprekken verstommen, voetstappen worden zeldzamer. Lichten doven een voor een. Ook mijn buurman schraapt het brandende eind van zijn sigaret langs het kozijn van de nacht en blaast zijn laatste rooksignaal de doezelende stad in –of zijn boodschap beantwoord wordt zal ik nooit weten. De trillende lucht heeft plaatsgemaakt voor een kalme bries. Een hond keft ijverig de laatste hitte van zich af en nestelt zich in zijn eigen vacht. Een vrouw wacht geduldig maar eenzaam voor een deur die gesloten blijft. Waar loopt de man met de kleurige all stars en het dansende fluitje op zijn borst heen? Zijn huppelpas vergezelt hem de straat uit. Slaapwel dorstige straten, slaapwel dommelende stad.

Advertisements

Les Miroirs

On évolue par expérience.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entraînent un changement en nous-mêmes.

Qu’est-ce qui nous attire dans une certaine personne, dans un certain paysage?
Un sourire?
Un rayon de soleil?
C’est notre propre reflet. On est des miroires vivants, en quête de reconnaissance.

On évolue par assimilation.

En observant, en imitant. On se met à la recherche d’un enseignant. Quelqu’un qui nous ouvre les yeux, qui nous ammène et nous rassure: le miroir ultime qui ne nous montre pas seulement qui on est, mais qui on pourrait devenir.

On évolue par désenchantement.

En se réveillant, en collision avec le verre du miroir. L’illusion s’éclate: le reflet n’est qu’un image qui existe dans notre propre regard. On se retrouve seul, mais la perte de cette illusion nous permet une prise de conscience: le détachement, la reconnaisance de l’autre.

On évolue par espoir.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entraînent un changement en nous-mêmes.