Les Miroirs

On évolue par expérience.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entraînent un changement en nous-mêmes.

Qu’est-ce qui nous attire dans une certaine personne, dans un certain paysage?
Un sourire?
Un rayon de soleil?
C’est notre propre reflet. On est des miroires vivants, en quête de reconnaissance.

On évolue par assimilation.

En observant, en imitant. On se met à la recherche d’un enseignant. Quelqu’un qui nous ouvre les yeux, qui nous ammène et nous rassure: le miroir ultime qui ne nous montre pas seulement qui on est, mais qui on pourrait devenir.

On évolue par désenchantement.

En se réveillant, en collision avec le verre du miroir. L’illusion s’éclate: le reflet n’est qu’un image qui existe dans notre propre regard. On se retrouve seul, mais la perte de cette illusion nous permet une prise de conscience: le détachement, la reconnaisance de l’autre.

On évolue par espoir.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entraînent un changement en nous-mêmes.

 

à deux doigts

Dinsdag. Half twaalf. In het muffe leslokaal sleuren we ons met moeite door de al even muffe vakinhoud: Franse grammatica. Stoffige, klassieke, plaats-alles-in-tabelletjes-dan-snappen-ze-het-beter grammatica. Net op het moment wanneer we aan het gebruik van de subjonctif beland zijn, gaat de deur van het leslokaal langzaam open. Een brede kerel staat in de deuropening. Zijn ogen groot, zijn lippen samengeperst, in een excusez-moi-je-ne-voulais-pas-vous-déranger* uitdrukking trippelt hij naar binnen op de toppen van zijn tenen. Gegniffel golft door de klas terwijl hij met zijn ‘onopvallende’ getrippel alle aandacht naar zich toe trekt. “Désolé, je suis encore en retard”* zegt hij wanneer hij eindelijk bij de achterste rij -zijn vaste stekje- is aangekomen en zich met al zijn breedheid tussen de stoel en de tafel perst.

Elke week hetzelfde scenario.
En elke week moet ik er opnieuw om lachen. De oprechte verontschuldiging op zijn gezicht, vervolgens de slungelige poging om met zijn opvallende figuur zonder te storen de volledige klas te doorkruisen.

Zal ik me hem nog herinneren eens ik terug in België ben?
Misschien.
In ieder geval zijn het dit soort momenten die bijdragen tot een thuisgevoel, een verankering, het bewijs dat je deel hebt uitgemaakt van een groep, van een periode, van een hoop ervaringen die je maken tot de persoon die je nu bent.

Nog drie weken.

Ik geloof het niet.

*sorry-ik-wil-jullie-niet-storen
*Het spijt me, ik ben alweer eens te laat

Wann sag ich wieder mein und meine alle?

Berlin, 9 november 1989.
A huge crowd of agitated citizens gathers at the wall which splits their country in two parts. A physical wall, seperating loved ones, family, friendships. An idealistic wall, dividing two political systems, two utterly different beliefs in how to cope with a society and all its problems. A symbolic wall, representing fear and misunderstanding.
The people scream, push and try to climb the ‘Mauer’ in a struggle for unity. The guards – and they too, have a voice- totally overwhelmed by the mass, hesitate and at last, cannot hold back the mass.
There falls the wall. The physical wall. The temporary wall.

Facebook, 9 november 2016.
An invisible wall divides the country across the sea. It is invisible but can be felt by every single person. It is a wall that stretches across the ocean, pushes forward across the internet into peoples bedrooms, living rooms, kitchens. It grows into people’s hearts. We built it. And are still building it.

Een verloren sokje

Heimwee.

Elke globetrotter krijgt er vroeg of laat mee te maken:
een liedje dat je altijd luidkeels met je zus meezong tijdens het “cruisin’ in the car”, het moment wanneer je het etiket op een potje confituur leest en plots beseft dat het je eigen taal is, het parfum van je buurvrouw in de bib dat je tante ook altijd als een wolkje omhult.

Je ademt diep in, sluit je ogen en laat je even meedrijven op de herinnering. Soms steekt het een beetje, in het midden van je borstkas, een stukje naar links. Soms tintelt je huid en krijgen je wangen een lichtrode kleur. Soms kriebelt het in je keel, maar hoesten doet het prikkende gevoel niet verdwijnen. Wanneer je je ogen weer opendoet is het beeld wazig. Haastig wrijf je het water uit je ogen, maar het zout blijft aan je wimpers plakken.

Dus antwoord je dan maar ‘ja’ op een namiddag picknicken in het park en hoopt dat de hoeveelheid kaneel op je appeltjes je verstrooidheid niet verraadt.
En je praat en lacht en het valt allemaal wel mee.

Maar als je thuiskomt en je blik op de waslijn valt, voel je je plots net zo onvolledig als de sok die zijn maatje kwijt is en een beetje treurig aan de waslijn bungelt.

Welcome Back!

Hi there, my sweet international internetters!

How have you been doing, lately?

I took a little blog-holiday to concentrate on some other things, like writing my bachelorpaper -I graduated! yay 🙂 – reading a couple of books -what a surprise- and planning my next Erasmus!

What?

Yes, you heard that right 🙂 at the moment I am enjoying the mediterranean life in the south of France, Montpellier, to be more precise.
A pittoresque city not far from the sea, where you can find markets and little vintage shops on every street corner, where people are always ‘un quart d’heure Monpelliérain*’ late and the air smells like citrus and fresh rosemary.

But something was missing…
You of course!
I could not keep this beauty all to myself. So after having dealt with the seemingly endless pile of administrative tasks, I decided it was time to give my favourite dining room a fresh layer of paint. I Brushed the dust off the furniture, hung up some new photos and polished the wine glasses -ah oui, bien sur!- so everything is ready to host an awesome lot of new guests.

I am excited already!

Are you?

Here’s a sneak peek of what the city looks like:

See you soon!

-Lien

*the “local” 15 minutes

All Roads Lead to…

I left Essen a week ago…

Thinking back feels weird.
I cannot describe how I felt on sunday, when arriving here in Brussels… It was like a million years had passed during the car trip from Essen to Brussels, as if I was thrown into a completely different world and my time in Essen had only existed in a dream.

Hmm.. I guess the lack of sleep also played a major role in how I felt ^^

Still miss it every day, but I adapted to the life here in Brussels more quickly than I thought I would.

IMG_2467
Bruxelles, ma belle, ik heb je toch wel gemist…

 

Maybe it’s because I missed my lovely friends here in Brussels and I was glad to see them back, maybe it’s because I have loads of work to do, maybe it’s because I went home and spent some time with my family…
Most probably it’s because the most crazy friend I’ve ever met visited me on wednesday. Vino’s visit didn’t only cheer me up, it showed me that the world is still as small as it was in Essen, that there are many ways to keep contact with the people you love and that all roads lead to…

Friendship 🙂

1962644_10154260580599026_356635495923300311_n (1)

I want to say thank you to everyone who joined me on my Erasmus journey: Thank you to my friends in Essen, to my friends and family who waited patiently for my return and to you, my readers, for letting me share my important and less important experiences.

This is the last article of this blog, but certainly not the last one I’ll ever write.

Keep dreaming, keep making friends, travelling, talking, reading, writing, dancing,…
and most importantly, don’t forget to share your dinner table every now and then: you never know who will come and join you.

x Lien