Een verloren sokje

Heimwee.

Elke globetrotter krijgt er vroeg of laat mee te maken:
een liedje dat je altijd luidkeels met je zus meezong tijdens het “cruisin’ in the car”, het moment wanneer je het etiket op een potje confituur leest en plots beseft dat het je eigen taal is, het parfum van je buurvrouw in de bib dat je tante ook altijd als een wolkje omhult.

Je ademt diep in, sluit je ogen en laat je even meedrijven op de herinnering. Soms steekt het een beetje, in het midden van je borstkas, een stukje naar links. Soms tintelt je huid en krijgen je wangen een lichtrode kleur. Soms kriebelt het in je keel, maar hoesten doet het prikkende gevoel niet verdwijnen. Wanneer je je ogen weer opendoet is het beeld wazig. Haastig wrijf je het water uit je ogen, maar het zout blijft aan je wimpers plakken.

Dus antwoord je dan maar ‘ja’ op een namiddag picknicken in het park en hoopt dat de hoeveelheid kaneel op je appeltjes je verstrooidheid niet verraadt.
En je praat en lacht en het valt allemaal wel mee.

Maar als je thuiskomt en je blik op de waslijn valt, voel je je plots net zo onvolledig als de sok die zijn maatje kwijt is en een beetje treurig aan de waslijn bungelt.

Advertisements

All Roads Lead to…

I left Essen a week ago…

Thinking back feels weird.
I cannot describe how I felt on sunday, when arriving here in Brussels… It was like a million years had passed during the car trip from Essen to Brussels, as if I was thrown into a completely different world and my time in Essen had only existed in a dream.

Hmm.. I guess the lack of sleep also played a major role in how I felt ^^

Still miss it every day, but I adapted to the life here in Brussels more quickly than I thought I would.

IMG_2467
Bruxelles, ma belle, ik heb je toch wel gemist…

 

Maybe it’s because I missed my lovely friends here in Brussels and I was glad to see them back, maybe it’s because I have loads of work to do, maybe it’s because I went home and spent some time with my family…
Most probably it’s because the most crazy friend I’ve ever met visited me on wednesday. Vino’s visit didn’t only cheer me up, it showed me that the world is still as small as it was in Essen, that there are many ways to keep contact with the people you love and that all roads lead to…

Friendship 🙂

1962644_10154260580599026_356635495923300311_n (1)

I want to say thank you to everyone who joined me on my Erasmus journey: Thank you to my friends in Essen, to my friends and family who waited patiently for my return and to you, my readers, for letting me share my important and less important experiences.

This is the last article of this blog, but certainly not the last one I’ll ever write.

Keep dreaming, keep making friends, travelling, talking, reading, writing, dancing,…
and most importantly, don’t forget to share your dinner table every now and then: you never know who will come and join you.

x Lien