Les Miroirs

On évolue par expérience.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entraînent un changement en nous-mêmes.

Qu’est-ce qui nous attire dans une certaine personne, dans un certain paysage?
Un sourire?
Un rayon de soleil?
C’est notre propre reflet. On est des miroires vivants, en quête de reconnaissance.

On évolue par assimilation.

En observant, en imitant. On se met à la recherche d’un enseignant. Quelqu’un qui nous ouvre les yeux, qui nous ammène et nous rassure: le miroir ultime qui ne nous montre pas seulement qui on est, mais qui on pourrait devenir.

On évolue par désenchantement.

En se réveillant, en collision avec le verre du miroir. L’illusion s’éclate: le reflet n’est qu’un image qui existe dans notre propre regard. On se retrouve seul, mais la perte de cette illusion nous permet une prise de conscience: le détachement, la reconnaisance de l’autre.

On évolue par espoir.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entraînent un changement en nous-mêmes.

 

Wann sag ich wieder mein und meine alle?

Berlin, 9 november 1989.
A huge crowd of agitated citizens gathers at the wall which splits their country in two parts. A physical wall, seperating loved ones, family, friendships. An idealistic wall, dividing two political systems, two utterly different beliefs in how to cope with a society and all its problems. A symbolic wall, representing fear and misunderstanding.
The people scream, push and try to climb the ‘Mauer’ in a struggle for unity. The guards – and they too, have a voice- totally overwhelmed by the mass, hesitate and at last, cannot hold back the mass.
There falls the wall. The physical wall. The temporary wall.

Facebook, 9 november 2016.
An invisible wall divides the country across the sea. It is invisible but can be felt by every single person. It is a wall that stretches across the ocean, pushes forward across the internet into peoples bedrooms, living rooms, kitchens. It grows into people’s hearts. We built it. And are still building it.

Een verloren sokje

Heimwee.

Elke globetrotter krijgt er vroeg of laat mee te maken:
een liedje dat je altijd luidkeels met je zus meezong tijdens het “cruisin’ in the car”, het moment wanneer je het etiket op een potje confituur leest en plots beseft dat het je eigen taal is, het parfum van je buurvrouw in de bib dat je tante ook altijd als een wolkje omhult.

Je ademt diep in, sluit je ogen en laat je even meedrijven op de herinnering. Soms steekt het een beetje, in het midden van je borstkas, een stukje naar links. Soms tintelt je huid en krijgen je wangen een lichtrode kleur. Soms kriebelt het in je keel, maar hoesten doet het prikkende gevoel niet verdwijnen. Wanneer je je ogen weer opendoet is het beeld wazig. Haastig wrijf je het water uit je ogen, maar het zout blijft aan je wimpers plakken.

Dus antwoord je dan maar ‘ja’ op een namiddag picknicken in het park en hoopt dat de hoeveelheid kaneel op je appeltjes je verstrooidheid niet verraadt.
En je praat en lacht en het valt allemaal wel mee.

Maar als je thuiskomt en je blik op de waslijn valt, voel je je plots net zo onvolledig als de sok die zijn maatje kwijt is en een beetje treurig aan de waslijn bungelt.

Adventure of a Lifetime

About letting people in or not at all

About being open

open hearted

minded

 

About trying

&

failing

About forgiving

About freedom

About tears and fears

About friendship

trusting

yourself

someone else

About being young

and how to cope

About stumbling

About understanding

-or at least trying to

 

About                                                                                     loneliness

 

About talent and failure

About thank-fulness

cheer- fulness

About dreaming

and realising

and endless pondering over life and all its questions

 

A Collection of Impressions

The light was dim in the dining room and nobody spoke a word.
A serene melancholy hung as a murky haze over the group of people
who were gathered together.
Time seemed to go unrealistically slow.

Most of the food – a leftover from the weekend –
lay cold and unappetizing on the large table.
It spread a nasty smell in the house.

Although the silence was full of unexpressed thoughts,
nobody seemed willing to renew the discussion;
it felt like a wordless conversation and provided a welcome respite after the frightening chaos of the last days.

There were no words needed to understand each other.

Together they brought the dirty glasses to the kitchen.
Together they did the dishes, threw away the rotten food,
washed the red wine stains out of the table cloth.

As the evening proceeded, the air became clear again.
Breathable.

Fresh words were found in all languages.

Finally, a neat, white table cloth covered the table again.
A candle was lit.IMG_1173