Uitwaaien

Met drie dagen Zeeland in het vooruitzicht ging het werk voor mijn thesis plots een stuk sneller dan normaal.
Ook al pestte de weer-app me bij elke raadpleging met dikke regenwolken, ik hield vast aan de belofte van zee, strand en… wind! Ik hoopte dat de zeebries mijn verhitte hersenpan een beetje zou kunnen verkoelen.IMG_5344

Zeeland.
Waar de stacaravans en softijskraampjes weelderig tieren.
Zeeland.
Waar een netwerk van dijken en dammen de lager gelegen dorpjes tegen overstroming beschermen.
Zeeland.
Waar de wind stevig waait.

Zierikzee is het eerste dorpje waar we even halt houden. Het centrale plein doet me onmiddellijk denken aan Leiden (maar dan iets kleiner √®n minder mooi ūüėČ ) met kleine winkels en een windmolen in de verte. De eerste boekhandels (twee maar liefst, op hetzelfde plein!) moeten eraan geloven. Een houten schutting op een ander pleintje is volledig beschreven met liefdesboodschappen, vredeswensen en groetjes van lustige reizigers.

IMG_5314

Onze eigen boodschap mocht natuurlijk niet ontbreken!

Een warme koffie en een korte wandeling later zetten we onze weg verder naar Burgh-Haamstede, onze verblijfplaats voor deze driedaagse. Daar aangekomen waan ik me even in Duitsland, omringd door vele “Tschussi’s”¬†en nummerplaten uit Nordrhein-Westfalen.
Na een avondwandeling naar het strand, zijn we zo moe van de reis en de zeelucht dat we om half negen ons bed opzoeken en pardoes in slaap vallen.

‘s Morgens genieten we van ons ontbijt (er waren ook rijstkoeken, noten en fruit! Een feestmaal voor de gluten- en andere allergeen-lijders) en daarna springen we -nu ja, springen is misschien niet het juiste woord, klauteren is beter gezegd- op de gehuurde fietsen richting Renesse, een kleine tocht van 15 km door een prachtig duinlandschap. IMG_5371Vergezeld van mijn trouwste fietsmaatje: mijn oma, en voor de verandering ook mijn zus Lotte, voel ik me in mijn natuurlijke habitat. De regen die ons voorspeld was bleef uit (waar hadden we die technologie ook weer voor nodig?) en we werden zelfs getrakteerd op een gezellige portie warme zonnestralen.

Aan schattige winkeltjes in Zeeland geen gebrek!

Wees maar zeker dat wij onze¬†vitamin sea bijgetankt hebben! ūüėČ

‘s Middags was het tijd voor een partijtje¬†geocaching m√®t succes!IMG_5394

Dit liedje speelde de hele dag in mijn hoofd terwijl de wind me op de fiets voorbij suisde:

Helaas breekt de derde dag veel te snel aan en moeten we Burgh-Haamstede alweer verlaten. Maar voor we huiswaarts keren, rijden we over de brug van de Oosterscheldekering om naar Walcheren te gaan, het schiereiland onder Schouwen-Duiveland.
De Oosterscheldekering is een onderdeel van een reusachtig project- de deltawerken genoemd- dat in de jaren 70 voltooid werd, het is een gigantische ‘waterpoort’ als ik het zo mag noemen die bij stormvloed gesloten kan worden zodat het hoogwater de Oosterschelde niet binnen kan komen. Zo willen de Zeeuwen een overstroming als die in ’53 te vermijden. Toen stierven door het zware noodweer gecombineerd met springtij enkel in Zeeland al 864 mensen. Het museum van Neeltje-Jans geeft een indrukwekkend beeld van deze ramp en de bouw van de waterkering en brug.

Veere en Middelburgh zijn de laatste dorpjes die we bezoeken. Stroopwafels en zon! Wat heeft een mens meer nodig?

IMG_5444

Benieuwd waar mijn volgende reisavontuur me heen zal brengen…

x Lien

Advertisements

Op Stap bij de Buren

“Hee hallo lieverd!!”

De vrolijke Nederlandse tongval klatert door de Leidense straten. Met huize Koddig aka. het kot van mijn lieve vriendin Claire als uitvalsbasis, maak ik me klaar om enkele dagen Holland te verkennen. Amsterdam, Leiden en Den Haag staan op het programma.

img_5036
Alle wegen leiden naar… boekhandels!
First things first, dus haast ik me om de trein naar Amsterdam te halen. Het is lang geleden dat ik nog langs de grachten van deze stad gewandeld heb -ik was te klein om me er nog veel van te herinneren- en het is leuk om de stad eens op een andere manier te leren kennen: samen met Jan hebben we het plan opgevat de stad te doorkruisen van boekhandel naar boekhandel. Feest!

img_5025Wanneer de nacht de hemel weer veroverd heeft steken we met de veerpont het Ij over richting Tolhuistuin. De stadslichtjes dobberen over het wateroppervlak. In het concertgebouw aan de andere oever genieten we van het concert van Jacob Collier, een jonge Britse jazz muzikant die zowat alle instrumenten bespeelt die er bestaan en over het podium stuitert als een volwaardig atleet. Ik kende hem nog niet en zijn muziek komt met momenten erg bombastisch over, maar zijn persoonlijkheid, enorme stembereik en vermogen om in een paar seconden te wisselen van een hyperactief, meerstemmig nummer naar een ingetogen pianonummer laten een diepe indruk achter.

Een van mijn favorieten:

“Nou, gezellig!”img_5034

Terug in Leiden leer ik twee van Claire’s kotgenoten -die allebei Cas blijken te heten- een beetje beter kennen. Zij geven me enkele tips over wat ik zeker moet bezichtigen in de stad en vanzelf komen ook de verschillen en gelijkenissen tussen Vlamingen en Nederlanders bovendrijven.

Lijstje van nieuw geleerde woorden:

Ramsj – Jiddisch voor rommel. Boeken die niet goed verkopen, waarvan de oorspronkelijk bepaalde prijs door de uitgever naar beneden gehaald wordt. Leuk om door te snuisteren op zoek naar ondergewaardeerde schatten.

Borrel – In het Vlaams kennen wij dit enkel als ‘babyborrel’ het feestje dat kersverse moeders organiseren om hun kleintje te laten bewonderen. In Limburg (en vooral Hasselt dan) wordt met een borrel steevast een glaasje jenever aangeduid. In het Nederlands van onze Noorderburen betekent het blijkbaar een gezellige avond waarop je met vrienden samen iets drinkt.

Borrelen – het werkwoord.

Dixo – fuif (van een studentenvereniging als ik me niet vergis). Wat wij Vlamingen dus een TD zouden noemen.

In Den Haag daar woont een graaf

img_5061

Claire neemt me mee naar haar geboortestad, waar we een halve dag de toerist uithangen (na al dat borrelen is slapen tot de middag natuurlijk een must). We bezoeken het Escher museum, waar we ons ten volle kunnen verdiepen in onze gedeelde verwondering over het universum en al zijn (on)mogelijkheden.

Ter afsluiting struinen we ‘s avonds door de straten van Chinatown met zijn vele lampionnen en rijkversierde bogen, op zoek naar een Indonesisch restaurant om kipsat√© met pindasaus te eten.

Conceptstores en street poetry

“Twintig euro zeuventig alstublieft.”
“Nou en toen zei ze dus tegen der vriendinnetje…”
“Mam, mag ik een stroopwafel?”
“Hahaha, ja¬†tuurlijk lieverd!”

img_5035
Het is druk op de zaterdagse markt in Leiden. Families kuieren gezellig langs de kraampjes aan weerszijden van de Oude Rijn.
Een draaiorgel, volgeladen fietstassen, schreeuwende verkopers.

Tussen de viskraam en een verkoopstand met fietsbenodigdheden verschijnt een klein winkeltje dat mijn aandacht trekt. ‘Bookstore’ staat er te lezen (ja, wat had je van me verwacht… ūüôā )
Helaas waren er geen romans te vinden, maar wel een zeer moderne inrichting en boeken over design, fotografie en lifestyle.

Een paar straten verder ontdek ik een winkeltje met een grote verscheidenheid aan kleine ambachtelijke hebbedingetjes -een conceptstore zoals ze dat noemen. Notitieboekjes, sjaals, juwelen, rugzakken, dekentjes en als pronkstuk de tafel waarop de materialen tentoongespreid staan die bewijzen dat de aangeboden producten (toch zeker de juweeltjes) hun label van ‘ambachtelijk’ waardig zijn.

img_5044Grachtjes, windmolens, ophaalbruggen, het doet denken aan Amsterdam. Alleen kleiner. En mooier.
De gedichten die hier en daar in verschillende talen op de muren geschilderd staan dragen bij tot het pittoreske karakter van dit stadje.
Ik wil niet meer weg!

Vele reisgroetjes xx

-Lien

Les Miroirs

On évolue par expérience.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entra√ģnent un changement en nous-m√™mes.

Qu’est-ce qui nous attire dans une certaine personne, dans un certain paysage?
Un sourire?
Un rayon de soleil?
C’est notre propre reflet. On est des miroires vivants, en qu√™te de reconnaissance.

On évolue par assimilation.

En observant, en imitant. On se met √† la recherche d’un enseignant. Quelqu’un qui nous ouvre les yeux, qui nous amm√®ne et nous rassure: le miroir ultime qui ne nous montre pas seulement qui on est, mais qui on pourrait devenir.

On évolue par désenchantement.

En se r√©veillant, en collision avec le verre du miroir. L’illusion s’√©clate: le reflet n’est qu’un image qui existe dans notre propre regard. On se retrouve seul, mais la perte de cette illusion nous permet une prise de conscience: le d√©tachement, la reconnaisance de l’autre.

On évolue par espoir.

En cherchant, en essayant. Ce sont les nouvelles rencontres qui entra√ģnent un changement en nous-m√™mes.

 

Een verloren sokje

Heimwee.

Elke globetrotter krijgt er vroeg of laat mee te maken:
een liedje dat je altijd luidkeels met je zus meezong tijdens het “cruisin’ in the car”, het moment wanneer je het etiket op een potje confituur leest en plots beseft dat het je eigen taal is, het parfum van je buurvrouw in de bib dat je tante ook altijd als een wolkje omhult.

Je ademt diep in, sluit je ogen en laat je even meedrijven op de herinnering. Soms steekt het een beetje, in het midden van je borstkas, een stukje naar links. Soms tintelt je huid en krijgen je wangen een lichtrode kleur. Soms kriebelt het in je keel, maar hoesten doet het prikkende gevoel niet verdwijnen. Wanneer je je ogen weer opendoet is het beeld wazig. Haastig wrijf je het water uit je ogen, maar het zout blijft aan je wimpers plakken.

Dus antwoord je dan maar ‘ja’ op een namiddag picknicken in het park en hoopt dat de hoeveelheid kaneel op je appeltjes je verstrooidheid niet verraadt.
En je praat en lacht en het valt allemaal wel mee.

Maar als je thuiskomt en je blik op de waslijn valt, voel je je plots net zo onvolledig als de sok die zijn maatje kwijt is en een beetje treurig aan de waslijn bungelt.

Welcome Back!

Hi there, my sweet international internetters!

How have you been doing, lately?

I took a little blog-holiday to concentrate on some other things, like writing my bachelorpaper -I graduated! yay ūüôā – reading a couple of books -what a surprise- and planning my next Erasmus!

What?

Yes, you heard that right ūüôā at the moment I am enjoying the mediterranean life in the south of France, Montpellier, to be more precise.
A pittoresque city not far from the sea, where you can find markets and little vintage shops on every street corner, where people are always ‘un quart d’heure Monpelli√©rain*’ late and the air smells like citrus and fresh rosemary.

But something was missing…
You of course!
I could not keep this beauty all to myself. So after having dealt with the seemingly endless pile of administrative tasks, I decided it was time to give my favourite dining room a fresh layer of paint. I Brushed the dust off the furniture, hung up some new photos and polished the wine glasses -ah oui, bien sur!- so everything is ready to host an awesome lot of new guests.

I am excited already!

Are you?

Here’s a sneak peek of what the city looks like:

See you soon!

-Lien

*the “local” 15 minutes

All Roads Lead to…

I left Essen a week ago…

Thinking back feels weird.
I cannot describe how I felt on sunday, when arriving here in Brussels… It was like a million years had passed during the car trip from Essen to Brussels, as if I was thrown into a completely different world and my time in Essen had only existed in a dream.

Hmm.. I guess the lack of sleep also played a major role in how I felt ^^

Still miss it every day, but I adapted to the life here in Brussels more quickly than I thought I would.

IMG_2467
Bruxelles, ma belle, ik heb je toch wel gemist…

 

Maybe it’s because¬†I missed my lovely friends here in Brussels and I was glad to see them back, maybe it’s because I have loads of work to do, maybe it’s because I went home and spent some time with my family…
Most probably it’s because the most crazy friend I’ve ever met visited me on wednesday. Vino’s visit didn’t only cheer me up, it showed me that the world is still as small as it was in Essen, that there are many ways to keep contact with the people you love and that all roads lead to…

Friendship ūüôā

1962644_10154260580599026_356635495923300311_n (1)

I want to say thank you to everyone who joined me on my Erasmus journey: Thank you to my friends in Essen, to my friends and family who waited patiently for my return and to you, my readers, for letting me share my important and less important experiences.

This is the last article of this blog, but certainly not the last one I’ll ever write.

Keep dreaming, keep making friends, travelling, talking, reading, writing, dancing,…
and most importantly, don’t forget to share your dinner table every now and then: you never know who will come and join you.

x Lien

Wanderlust – Interview with Oskar Schuster

There is no word that describes the urgent desire to explore, to travel, to see the world better than the German word ‘Wanderlust’.

IMG_1821My path has led me to Berlin, where I am meeting a very inspiring person for my first interview ever. His name is Oskar Schuster, a young German composer with a warm character and a soft voice.

It is cold when I arrive in Berlin, the snow gives every street a touch of magic. It makes me think of Oskar’s album Sneeuwland (snowland), which I discovered by chance when listening to piano music on youtube.
At first I thought the composer was a Belgian or a Dutchman, because of the Dutch title, but I was quite surprised to find out that I was mistaken. It made me IMG_1895curious to know more about the artist, so I sent him an e-mail and he invited me to come to Berlin.

I am excited and a little nervous the moment I press the doorbell with the name ‘Schuster’. An old wooden staircase leads the way up to the second floor, where Oskar welcomes me in his little appartment.
In the small hallway I am invited to take off my shoes. The wooden floor creaks at some places, the ceilings are very high. Two colourful paintings -art works from his mother, as he tells me later on- contribute to the cosiness of the place.
Apparently we are both a little shy.

‘Would you like a cup of tea?’

‘Yes, please.’

IMG_1882

I describe to him how I discovered his music and how I was intrigued by the fact that he had used a Dutch title for his album.

‘Why did you choose this title?’

‘A friend of mine from the Netherlands once told me that she has this imaginary place in her head where everything is quiet and pretty, where she can be at peace. She calls it¬†sneeuwland. I really like this image and also the sound of the word.
Some people even think I am Icelandic, because I have quite some compositions with Icelandic titles. But I use a lot of other foreign languages too, such as French and Finnish.
The reason I do this is because most listeners are not familiar with these languages and I want my titles to leave space for imagination, I want them to pay attention to the sounds and the atmosphere it provokes rather than to search for meaning.’

‘Do you make the video clips that go with your music yourself?’

‘Not all pieces have a music video, but the once that do have, I edited myself. For Valtameri for example, I have used some stretches of little unlicensed IMG_1856films from the 60’s 70’s and 80’s that¬†I put together in slow motion. For Damascus I¬†worked together with a friend. It is a kind of stopmotion clip that I made with an analog camera.’

(scroll down for the links to these music videos! ūüėÄ )

‘You are fairly fond of old things, aren’t you? Analog cameras, old pianos, a gramophone, we can even hear the sound of a typewriter in a couple of your songs. What is the charm of old stuff?’

He smiles when I ask him this question and takes a sip from his tea before answering.

‘I don’t know actually…¬†My music is nostalgic. I want to provide a counterpart for the modern technology, for the modern things that always have to be perfect. I like to work with old things, because they have a soul, they allow you to make something imperfect, even magical in a certain way, because it doesn’t seem to belong in this world.’

A cat is mewing at the door to be let in. Kafka is the name. The silky grey cat walks into the room in a very elegant way and seats itself at our feet.
IMG_1885

‘Kafka is one of my great sources of inspiration. Many people only think about dark horror stories when they think about Kafka, but I often think his work is very humorous. His novels are so absurd, they provoke a dreamlike world and that’s what I use in my music.’

‘If you had to name one artist which influenced you the most, who would it be?’

‘That’s a difficult question to answer. I guess inspiration is the combination of many different experiences in life. I think I am influenced by a lot of artists, but probably the most direct influences in my music are Beirut and Yann Tiersen. But also Chopin, which I played a lot when I was 15, 16 ¬†years old and the Beatles have left a great impression on me.’

‘Would you like to play a little piece for me on one of your pianos please?’

‘Yes, of course. Which one would you like to hear?’

Matilda is one of my favourites.’

IMG_1880

 

‘In what way, according to you, can art “feed” us?’

‘There are many ways to approach the concept of art. I think that it is different for every one of us. For me personally, art is the way to express myself, to create something beautiful and meaningful. It represents a compensation for something that society couldn’t give: life can be very boring sometimes, that’s why you need music to add some magic. You could even call it a spiritual experience.’

‘Are you religious?’

‘Not in the traditional sense, but I believe in a kind of connecting energy. I think it is important to explain the world to yourself in some way, it doesn’t matter how, as long as you provide some explanation for yourself.’

‘How did you start your career?’

‘I studied musicology at the university of Munich and after that I applied at the university IMG_1869of arts in Berlin, but they did not accept me, because my music didn’t fit in. I don’t regret it, because I think it would have been too academic for me, my art is more a spontaneous expression.
In september 2011 I released my first album Dear Utopia, on which I had been working for two years. In 2014 my next album came out, called Sneeuwland. It is the album which I am most satisfied about. You can hear in my first album that I was still experimenting, searching for my style and I guess in Sneeuwland I have found my own sound. My last album Tristesse T√©l√©scopique¬†came out in september 2015.’

‘Can we expect some more art of you in the future?’

‘It is a dream of mine to once publish a novel actually! Next to music, I also love to write and draw, but for the moment I want to stay focussed on music. There is still inspiration left for a new album…’

‘I am very curious! I have got one last question for you: What is you favourite dish in the world? ūüėČ ‘

‘I am fond of the Vietnamese cuisine! Tofu, noodles, I love it.’